شرط من بود 

قصه ی ما 

روی پای خودش بماند . 

شرط من بود 

سهم ما از جهان ، 

گریستن نباشد . 

سهم ما 

همین ناچاری است 

که غرور ما ست . 

جلوه ی مشخص ، 

صدای تیزی شاخه ای است 

که خون آلود ، 

نقش ما را با صدای خشک باد 

به شیشه ی پنجره میکشد 

اختیار از دستمان رفته است دیگر ، 

شیوع عشق نیست دیگر 

وزن شعر نیس ... 

بیا تا با آهنگ و وزن شعر قدیم 

یک بار دیگر وزن عشق را بگوئیم 

با هم حیا کنیم و تجربه کنیم 

که هنوز هم میشود 

مثل سیب سرخ شد . 

جلوه ی مشخص تو 

در انگوری رو به شراب است . 

( زخم عقل . نشر ورجاوند )